//////

Monthly Archives: Luty 2016

UKSZTAŁTOWANIE STRUKTURY

Ukształtowanie się obecnej struktury Banku Światowego wiąże się z powstaniem w jego ramach Międzynarodowej Korporacji Finansowej, Międzynarodowej Agencji Rozwoju i Wielostronnej Agencji Gwaranqi Inwestycji. Powołanie do życia Międzynarodowej Koiporacji Finansowej (International Finance Corporation — IFC) zostało po raz pierwszy zaproponowane na posiedzeniu Rady Eko­nomicznej i Socjalnej ONZ 23 czerwca 1952 r. Zwrocono się wów­czas do Banku Światowego o rozpatrzenie wszelkich aspektów tego planu w drodze konsultacji z krajami członkowskimi. Jednakże dopiero w kwietniu 1955 r. przygotowano zlecony projekt dokumen­tu i przesłano go poszczególnym rządom. Dokument ten został ostatecznie zaakceptowany 21 lipca 1956 r., a trzy dni później odbyło się posiedzenie organu zarządzającego.

TYLKO PAŃSTWA NALEŻĄCE

Członkami IFC mogą być tylko państwa należące do Banku Światowego. Głównymi organami korporacji, podobnie jak banku, są: Rada Gubernatorów, Dyrekcja i Prezes. Osobą kierującą działal­nością korporacji jest jej Prezes, będący jednocześnie Prezesem Banku Światowego. Dzięki unii personalnej korporacja stanowi filię banku. Główne zadanie IFC polega na inwestowaniu posiadanych środków w prywatne przedsiębiorstwa produkcyjne na terytoriach państw członkowskich. Udział w tych przedsiębiorstwach państwa i sektora publicznego nie wyklucza możliwości uzyskania pomocy korporagi. Wybór formy inwestowania środków własnych zależy od władz IFC.

OKREŚLONE OGRANICZENIA

Istnieją określone ograniczenia w działalności finansowej kor­poracji. Przede wszystkim nie może ona angażować środków tam, gdzie istnieją możliwości uzyskania pomocy z innych źródeł. Nie może też inwestować w tych państwach członkowskich, które sobie tego nie życzą. Pomoc IFC jest udzielana na ogólnych, powszechnie stosowanych zasadach. Udzielający pomocy nie stawia żadnych wymogów dotyczących zarządzania firmą, która z niej korzysta. Obowiązuje też zasada, że inwestycje IFC powinny być zróżnicowane. W praktyce pożyczki udzielane są na okres od 7 do 12 lat (z 3-letnim okresem ulgowym), a oprocentowanie ma charakter stały lub płyn­ny. Oprocentowanie wynosi najczęściej 7-11%, a ponadto dłużnik płaci 1% prowizji w stosunku rocznym od nie wykorzystanej części pożyczki. Kredyty udzielane są w walutach obcych lub narodowych. Inwestycje własne korporacji nie przekraczają z reguły 50% kosztów projektu i wahają się od 1 do 50 min dolarów.

NIE TYLKO POMOC FINANSOWA

IFC służy nie tylko pomocą finansową i techniczną, ale pośred­niczy również w gromadzeniu środków na dany cel ze źródeł rządowych i prywatnych oraz wewnętrznych i zagranicznych poprzez aktywną działalność na lokalnych rynkach kapitałowych, a także współpracę z bankami komercyjnymi i instytucjami finansowymi. Jest ona również zaangażowana w speqalnych przedsięwzięciach, jak program afrykański, karaibski oraz fundusz pomocy dla krajów rozwijających się.Program afrykański powstał w 1986 r. w kooperacji z Pro­gramem Rozwoju ONZ oraz Afrykańskim Bankiem Rozwoju. Wkła­dy na ten cel wniosły: Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Holandia, Japonia, Kanada, Niemcy, Szwajcaria, Szwecja, Stany Zjednoczone. Środki przeznaczono na świadczenie doradztwa związanego z reali­zacją zadań gospodarczych i finansowanie prac studialnych.

INICJATYWA GWARANCJI

Warto wreszcie wspomnieć o inicjatywie gwarangi inwestycyjnych z 1986 r. Jej celem było zapewnienie gwarancji dla inwestycji, w których zaan­gażowana była korporaqa w krajach rozwijających się. Oprócz gwarancji na określony czas, wprowadzono udział w dochodzie i zyskach kapitałowych inwestorów. Po upływie terminu inwestor mógł przedłużyć swoje uczestnictwo, przejąć wszystkie akcje lub wycofać się z przedsięwzięcia nie ponosząc z tego tytułu strat. Początkowo kapitał IFC został ustalony na 100 min dolarów, następnie kilkakrotnie go podwyższano. W roku 1985 kapitał kor­poracji przekroczył 1 mld dolarów, co wiązało się także ze wzrostem liczby państw członkowskich, których-było wówczas 128.