//////

Monthly Archives: Lipiec 2013

ZASADA SELEKTYWNOŚCI

Wreszcie, zaaprobowały zasadę selektywności, tzn. zamiast traktować zadłużone państwa jako całość, rozpatrywano każde z nich z osobna.Przedstawiciele państw uprzemysłowionych byli przede wszystkim zainteresowani ochroną systemu bankowego. Obawiali się zagroże­nia, gdyby któryś z największych dłużników całkowicie przestał spłacać zaciągnięte pożyczki. Równocześnie, zdecydowali się zaan­gażować pewne fundusze dla złagodzenia najbardziej drastycznych przypadków. Rządy tych państw nie chciały jednak stać się gwaran­tami banków komercyjnych, które popadły w finansowe tarapaty. Państwa wierzycielskie uświadomiły sobie, że znacząca i jedno­stronna redukcja długów innym państwom musiałaby pociągnąć za sobą obniżenie wydatków na cele publiczne lub wzrost opodat- i kowania własnych obywateli i osób prawnych.

ZBYT WIELE POWIĄZAŃ

Równocześnie ist­niało zbyt wiele powiązań politycznych i strategicznych, aby można było nie dostrzegać problemu, np. stosunki pomiędzy Stanami Zjed­noczonymi a państwami Ameryki Łacińskiej. W rezultacie udzielano pośredniej pomocy, m.in. zmniejszając wysokość obciążeń nałożo­nych na banki czy optując za zwiększeniem funduszy dla MFW czy Banku Światowego na pomoc dla zadłużonych państw. Dwie główne instytucje międzynarodowe — MFW i Bank Świa­towy — były od samego początku związane z kryzysem zadłużenio­wym i odgrywały w nim różną, czasami konfliktową rolę. Bank Światowy dążył do ograniczenia rozmiaru i zasięgu pożyczek. MFW natomiast upatrywał swą rolę w udzielaniu pomocy doradczej i we wdrażaniu długofalowych programów rozwoju.

PROGRAMY STABILIZACYJNE

Programy stabiliza­cyjne MFW oznaczały dla dłużników pogorszenie warunków życia i   wzrost bezrobocia w celu wywiązania się ze zobowiązań. Władze MFW oczekiwały, iż banki będą udzielać pomocy tym krajom, które zaakceptowały bądź wdrażały programy stabilizacyjne. Od czasu do czasu władze obu instytucji popadały w konflikty na tle globalnego zadłużenia. Bank Światowy krytykował MFW za zbyt rygorystyczne wymagania wobec dłużników oraz ingerencję w jego kompetencje. Programy stabilizacyjne MFW często powodowały wzrost cen ar­tykułów żywnościowych, a to zwiększało inflację. Równocześnie bezpośredni wpływ obu instytucji na stan zadłużenia był ograniczony ze względu na rozmiary środków, jakimi dysponowały.