//////

Monthly Archives: Maj 2013

ZNACZENIE TEATRU

Znaczenie teatru, szerzej, zna­czenie wszelkiej sztuki podupada wówczas, gdy staje się on tylko teatrem (tylko sztuką) i w takiej postaci funkcjonuje społecz­nie. I odwrotnie, teatr uzyskuje swoje znaczenie tylko wtedy, gdy — jak u swoich żywych źródeł — staje się filozofią, […] orga­niczną sferą świadomości współczesnego człowieka. Upomniał się on po prostu poprzez praktyczne działania o swoje pra­wa…” — pisze Osiński w swym tekście o tym okresie przeło­mowym w życiu studenckiego teatru. Ruch teatralny w początkach lat siedemdziesiątych nie był zjawiskiem odosobnionym. Stanowił integralną część młodej kultury, formacji intelektualnej i artystycznej, w której czo­łową rolę odegrała literatura i poezja.

GRUPA MŁODYCH TWÓRCÓW

Grupa młodych pisarzy, poetów i krytyków skupionych wokół krakowskiego pisma „Student” zainicjowała okres reinterpretacji zastanego do­robku literatury i sztuki oraz nowych poszukiwań twórczych, a zasięg jej oddziaływania przekroczył ramy kultury studen­ckiej. Wystarczy przypomnieć tu nazwiska: Barańczaka, Kry­nickiego, Kornhausera, Zagajewskiego czy Moczulskiego — lide­rów tego ruchu. Pojawiają się one również często w spektaklach młodego teatru. Ruch powstający w ramach instytucji kultury studenckiej pod patronatem ZSP nie występował przeciw temu patronatowi. Jeśli wykraczał poza jej ramy, to wraz z samą instytucją, która w tym okresie ewoluowała w kierunku zgod­nym z owym ruchem.

W DZIEJACH TEATRU

Był to w dziejach studenckiego teatru jedyny chyba okres daleko idącej zgodności poglądów między organizatorami i twórcami młodej kultury.Teatr-ruch w swych początkach nie tworzył żadnych wła­snych struktur organizacyjnych. Działał w ramach organizacji ZSP, a przywódcy ruchu uważali się i byli uważani za jej dzia­łaczy, me dysydentów. Ruch więc był i zarazem nie był zinsty­tucjonalizowany. Był, ponieważ stanowił element składowy instytucji kultury studenckiej, z nią tożsamy. Nie był, gdyż jako ruch, a nie teatr, działał i zdobywał własną świadomość w kontaktach prywatnych i bezpośrednich, wykraczających poza instytucję. Tworzyli go nie tylko członkowie organizacji ZSP i przypisani do kultury studenckiej z racji swego statusu społecznego studenci, lecz również szerokie wówczas kręgi sym­patyków spoza środowiska studenckiego.