//////

Monthly Archives: Marzec 2013

OFICJALNA IDEOLOGIA

Nie kwestionował treści oficjalnej ideo­logii, domagał się jedynie jej rzeczywistej realizacji, wskazu­jąc na rozbieżność między zawartymi w niej zasadami a ich praktykowaną interpretacją. „Zmiana” nie oznaczała więc ja­kiegoś radykalnego przewrotu, lecz jedynie zmianę stosunku rządzących do głoszonych przez nich samych postulatów, do­puszczenie przedstawicieli społeczeństwa (szczególnie mło­dych) do współodpowiedzialności i współdecydowania o waż­nych dla nich samych i dla całego kraju sprawach. „Odnowa” to przede wszystkim odnowa moralna, powrót do szczerości, spontaniczności, ideowego entuzjazmu i poświęcenia, do postaw charakterystycznych dla okresów rewolucyjnych przełomów, znanych zresztą twórcom młodego teatru jedynie z literatu­ry i opowiadań rodziców.

IDEOLOGIA RUCHU

Na „ideologię” ruchu teatralnego na początku lat siedemdzie­siątych składały się więc następujące przekonania: całokształt życia kulturalnego i społecznego w Polsce wymaga zmiany. Zmiana ta jest możliwa, już się dokonuje, a jej istotnym czyn­nikiem, katalizatorem jest pokolenie młodej inteligencji osią­gającej w tych właśnie latach wiek dorosłości. Narzędziem przyspieszenia zmiany przez kształtowanie świadomości jest sztuka, teatr. Naprawa świata dokonuje się przez odrodzenie moralne. Podjęcie walki o autentyczną kulturę wymaga zmiany samego siebie, własnej osobowości, zgodnie z przyjętymi idea­łami. Inaczej działanie na rzecz zmiany będzie puste i nieucz­ciwe, nie ma bowiem innej drogi odnowienia kultury jak tworze­nie człowieka twórczego, wolnego, autentycznego.