//////

Monthly Archives: Listopad 2012

CYTOWANE WYPOWIEDZI

Cytowane wypowiedzi liderów ruchu teatralnego świadczą o    zbieżności ich poglądów, a także o tym, że powstawały one w atmosferze emocjonalego napięcia wyraźnie wspólnej wszyst­kim autorom. Zespół przekonań dotyczących rzeczywistości zastanej i postulowanej (pamiętajmy, że jest to „rzeczywistość” najbliższa — instytucje kultury, formy twórczości, teatr, śro­dowiska twórcze) kształtował się w toku nieustannej interakcji zarówno między ludźmi wewnątrz zespołów, jak i pomiędzy po­szczególnymi zespołami. Pojawił się tu jeszcze jeden ważny wa­runek rozwoju ruchu społecznego, jakim jest możliwość swo­bodnej wymiany myśli i wzajemnego potwierdzania reakcji, ocen i poglądów.

FORMA WYMIANY POŚREDNIEJ

Młodzi twórcy mieli okazję do licznych spotkań, jakich dostarczała wielka ilość „imprez kulturalnych” orga­nizowanych w ramach kultury studenckiej. Przeglądy teatralne, festiwale, seminaria, spotkania klubowe, obozy letnie (które nieco później przybrały formę tak zwanych warsztatów) stwa­rzały warunki bezpośrednich kontaktów, nie tylko w zamknię­tym gronie zespołów teatralnych, lecz także z twórcami innych dyscyplin sztuki oraz z przyjaciółmi studenckiego teatru. Formę wymiany pośredniej zapewniały wydawnictwa ZSP produkujące liczne materiały do użytku wewnętrznego. Wprowa­dzenia do spektakli, biuletyny festiwalowe, powielane maszyno­pisy, stanowiące wprowadzenia do dyskusji, lub po prostu „listy do przyjaciół”, prasa studencka, almanachy, reklamowe in­formatory — to przykłady rodzajów publikacji, w jakich przedstawiciele teatru-ruchu mogli w tym okresie swobodnie prezentować swe koncepcje i krytykować „oficjalną” kulturę.

UZGADNIANIE POGLĄDÓW

Wraz z procesem uzgadniania poglądów, w wyniku którego powstawała wspólna świadomość artystyczna i etyczna, kształto­wał się etos teatru-ruchu, a więc pewien świadomie wybrany styl życia, obejmujący również wzory zachowań będących jakby zewnętrznymi manifestacjami przynależności do ruchu.Najistotniejsze cechy tego stylu to:Integracja wszelkich działań wokół centrum samorealiza­cji, jakim był teatr, usuwająca charakterystyczne dla wielu ludzi pracy rozbicie życia na dwie nie przystające do siebie sfery: sferę przymusu, rutyny, uciążliwego obowiązku i sferę czasu wolnego, w której dopiero można próbować „być sobą”. Nastawienia „antykonsumpcyjne”, szczególnie wyraźne w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych, gdy wysoki standard materialny w wielu środowiskach stawał się jedynym wyznaczni­kiem życiowego sukcesu.