//////

Monthly Archives: Wrzesień 2012

PEWNOŚĆ W SOBIE

Czy znajdziemy w sobie pewność, kiedy Fra­nek Muła zatrzyma Sennik polski zapowiadając nadejście świtu, że nasze wieczorne sny nie staną się następnym ogniwem łań­cucha koszmarnej niemożności.”  „Czy nie wydaje ci się, że rewolucyjny proces przeobrażeń świadomości naszego społe­czeństwa wkroczył obecnie w jałowy bieg?” — pytają w liście do uczestników-widzów Retrospektywy członkowie Teatru 77 z Łodzi.Deklaracje udziału w „odnowie” zostały odrzucone. Zamiast postępującej zmiany atmosfery życia kulturalnego nastąpiło cofnięcie się w stosunku do punktu wyjścia, za jaki uznać można rok 1970. Również ruchy kontestacyjne na Zachodzie uległy dezintegracji lub daleko idącemu przekształceniu.

USZTYWNIENIE STRUKTUR WŁADZY

Wobec ogólnego usztywniania struktur władzy i nasilania się propagandy, jawnie nieprzystającej do realiów życia codzien­nego usztywnia się także kierownictwo organizacji młodzie­żowej. Zmienia się więc relacja między teatrami a mecenasem. Istotne zmiany wniosło tu połączenie organizacji, w wyniku którego powstało SZSP. Teatry zbyt „ostre” przestają być mile widziane. Wzmaga się także wyraźnie aktywność cenzury. O ile na początku hasła radykalne miały dość szerokie — w ramach kultury studenckiej — zaplecze społeczne, w połowie dekady „mała stabilizacja” dociera także do środowisk związanych z ruchem młodego teatru. Słabsze zespoły się rozpadły, w większo­ści pozostałych zmienił się skład osobowy.

ZMIANA WARUNKÓW ŻYCIOWYCH

Część ludzi odeszła, po­nieważ zmieniły się ich warunki życiowe, dorośli, założyli rodziny, rozpoczęli pracę zawodową. Nowe pokolenie wchodzące do tea­tru wniosło nową, własną świadomość konfliktu między kulturą a rzeczywistością, własne odczucie narastającego kryzysu. Hasła „odnowy” brzmiały pusto wobec wzmożonych represji w sto­sunku do środowisk twórczych, coraz dalej postępującego ogra­niczenia swobody działania w sferze kultury i innych dziedzinach życia społecznego. Ruch zamyka się coraz bardziej we własnym wyizolowanym środowisku, starając się odnaleźć sens działania w zmienionych warunkach. Lata 1972—1975 nie wniosły nic istotnego do treści manifestów teatru-ruchu, nie zmieniły jego etycznych i artystycznych postula­tów.