//////

Monthly Archives: Kwiecień 2012

POTENCJAŁ TWÓRCZY

Inne albo się rozpadły, albo wyczerpały swój potencjał twórczy, podejmując różne działania na polu kultury, lecz jakby obok teatru. Teatr młodej inteligencji zaczyna więc poszukiwanie wspólnej płaszczyzny działania ma­jąc za sobą pewną ciągłość doświadczeń, ale i świeżość spoj­rzenia nowej generacji. Ma tym razem również konkretnego przeciwnika, od którego jest materialnie uzależniony — SZSP. Pierwszą próbą tworzenia własnej struktury organizacyjnej ruchu, umożliwiającej wymianę myśli i doświadczeń, co stanowi­ło warunki konieczne krystalizowania się jego ideowego progra­mu ruchu, była „Propozycja otwarta” Jacka Chmaja. „Propozy­cja ta jest w opozycji do dzisiejszej organizacji i działalności teatru studenckiego.

ROLA ORGANIZACJI

Rola organizacji SZSP sprowadza się do prze­prowadzania różnego rodzaju konkursów (festiwali, spotkań, konfrontacji). […] Przecież siłą i wartością teatru nie są jego sukcesy festiwalowe […], lecz jego oddźwięk w życiu dzisiejszego pokolenia […]. Tymczasem istnieje rozdźwięk między widzem a teatrem, który przestaje być partnerem widza.” W „Propozycji” chodziło o to, aby tworzyć przy klubach ośrodki teatralne, które miałyby przejąć funkcję centralnej organizacji festiwali. Ośrodki byłyby miejscem spotkań śro­dowiska, a także gości z innych miast zapraszanych przez kluby. Ta decentralizacja miałaby zapewnić ruchowi teatralnemu więk­szą swobodę działania. Początek tej formy działania stanowiło „trójprzymierze” wrocławskiego AOT „Kalambur”, poznań­skich „Masek” (Teatr Ósmego Dnia) i warszawskiego Central­nego Klubu „Riwiera-Remont” (z inicjatywy Chmaja).

KLUBOWE CENTRUM

W roku 1976 powstaje Teatr w Remoncie — inicjatywa cen­trum klubowego „Riwiera-Remont”. Celem jest ożywienie ruchu teatralnego przez stworzenie możliwości wymiany do­świadczeń z najlepszymi zespołami w kraju i za granicą, stwo­rzenie możliwości gry dla widza, a nie dla jurorów kolejnego konkursu. Oto deklaracja programowa inicjatorów: „Teatr, który nie chce pozostać historią, musi znajdować się przez cały czas w stanie «Remontu» — poszukiwania. Dzisiejszy brak zain­teresowania teatrem studenckim spowodowany jest głównie nieobecnością w nim elementów otaczającej nas rzeczywistości. […] Chcemy stworzyć możliwość kontaktu z zespołami nie ogra­niczającego się do obejrzenia spektaklu, chcemy stworzyć forum do dyskusji i dzielenia się doświadczeniami.”

ROK DZIAŁANIA

Pierwszy rok działania Teatru w Remoncie przyniósł rezultaty ograniczone, jeśli chodzi o podniesienie się poziomu artystycz­nego i intelektualnego większości prezentacji. Jednakże kontakty między zespołami wyraźnie się ożywiły. Zaostrzyły się jedno­cześnie konflikty między organizatorami kultury studenckiej a ruchem teatralnym. Powody konfliktów to ingerencje cenzury i różnych innych „czynników”, ograniczanie możliwości pre­zentacji zespołów „kontrowersyjnych”, coraz większa niesamo- dzielność organizacji studenckiej sterowanej z zewnątrz i pod­dającej się temu manipulowaniu bez najmniejszego sprzeciwu. Wobec narzuconej formuły festiwali (która niepostrzeżenie powróciła, odrzucona w okresie ekspansji ruchu na początku lat siedemdziesiątych) narasta sprzeciw wewnątrz środowiska teatralnego.

WARUNKI UDZIAŁU

Do Wydziału Kultury ZG SZSP, redakcji „Studen­ta” i wszystkich teatrów kieruje „List otwarty” zespół Akademii Ruchu, oświadczając, że od lipca 1977 do lipca 1978 nie będzie uczestniczyć w festiwalach teatrów studenckich o dotychczaso­wej formule. Po upływie tego terminu zespół weźmie udział w „imprezach” pod warunkiem, że będą one rzeczywistą pre­zentacją wyników pracy wobec środowiska, w jakim żyją i tworzą teatry. „Obawiamy się, że bez podjęcia kroków zdecydowanych młody teatr utraci moralne prawo do utożsamiania się z wy­pracowaną w okresie doniosłych wystąpień STU, 77, Ósmego Dnia społeczną funkcją tak artykułowanego języka artystycz­nego i pozostanie placówką młodzieżowej autodydaktyki […].